หน้าที่ ๕ สัตว์ป่าหิมพานต์ที่สำคัญ


  

    

                    หน้าที่ ๕ สัตว์ป่าหิมพานต์ที่สำคัญ

      

             

   ๐สัตว์หิมพานต์ที่สำคัญแบ่งออกเป็น  ๑๒  ชนิด   คือ:-

      ๑.เรื่องของนกกาเหว่าลาย

      ๒.เรื่องของราชสีห์

      ๓.เรื่องของกระต่าย

      ๔.เรื่องของนกการเวก

      ๖.เรื่องชองนกยูงทอง

      ๗.เรื่องชองนกมัยหสกุณี

      ๘.เรื่องของนกจากพราก

      ๙.เรื่องของนกขลุกสกุณี

      ๑๐.เรื่องของพญาวานร

      ๑๑.เรื่องของพญาม้าวลาหก

      ๑๒.เรื่องของม้าสินธพ

                   เรื่องของนกกาเหว่าลาย

          

  
      พระพุทธองค์ได้ทรงอธิษฐานจิตขอให้สัตว์ทั้งหลายที่มีอยู่ในป่าหิมพานต์ทุกหนทุกแห่งทุกตำบลแห่งที่อยู่ในระยะทางกว้างได้  ๓๐๐๐  โยชน์ ให้มารวมตัวกัน ณ ที่กุณาละสระ  สัตว์ทั้งหลายทั้งที่เป็นสัตว์สองเท้าสี่เท้า  สัตว์เล็กสัตว์ใหญ่และปานกลางได้มารวมตัวกันที่กณาละนั้นจนหมดสิ้น  แล้วพระพุทธองค์ก็ทรงอนุญาตให้ภิกษุทั้ง ๕๐๐ รูปสอบถามถึงขื่อของสัตว์ทั้งหลายเหล่านั้นว่ามีชื่ออะไรบ้าง
    ในขณะนั้นมีนกกาเหว่าลายตัวหนึ่งบินมาพร้อมกับบริวาร  นกกาเหว่าตัวนี้มีนกกาเหว่าแวดล้อมเป็นบริวารอยู่เป็นจำนวนมากคือ เบื้องขวามี  ๘  ตัว   เบื้องซ้ายมี  ๘  ตัว   เบื้องหน้ามี  ๘  ตัว   เบื้องหลังมี  ๘  ตัว   เบื้องบนมี  ๘  ตัว เบื้องล่างมี  ๘  ตัว  รวมเป็น  ๔๘  ตัว  และมีนกกาเหว่า ๒ ตัว ตาบที่สุดไม้คอนทั้งสองข้าง  พญานกกาหว่าลายจับอยู่ตรงกลางของไม้คอน พาบินมาที่กุณาละสระนั้น  ภิกษุทั้งหลายเมื่อได้เห็นจึงกราบทูลถามพระพุทธเจ้าว่า "ข้าแต่พระคงค์ผู้เจริญ  นกที่ข้าพระองค์ทั้งหลายเห็นนั่นคือพญานกกาเหว่าใช่ไหม  พระพุทธเจ้าข้า"
    พระพุทธองค์ตรัสว่า "ใช่ ภิกษุทั้งหลาย  นั่นคือพญานกกาเหว่าลายซึ่งเป็นเหล่ากอของพระโพธิสัตว์  นกกาเหว่าลายตัวนี้เป็นเหล่ากอของพระโพธิสัตว์ที่ประพฤติปฏิบัติตามประเพณีของพระพุทธเจ้าในอดีต  แต่ก่อนตถาคตก็เคยเสวยพระขาติเป็นพญานกกาเหว่าลายก็ได้เคยอาศัยอยู่ในกุณาละสระนี้เหมือนกัน
    พระภิกษุ ๕๐๐ รูปก็ได้กราบทูลถามถึงเรื่องราวที่เป็นมาในอดีตของพระพุทธองค์
    พระพุทธองค์ได้ตรัสว่า "ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  ในอดีตกาล  ตถาคตเคยเกิดเป็นพญานกกาเหว่าลาย  มีนางนกกาเหว่าเป็นบริวาร  ๓๕๐๐  ตัว  พญากาเหว่าลายนั้นเมื่อประสงค์จะไปในสถานที่แห่งใดก็ตามก็จะจับเหนือไม้คอนแล้วนางนกกาเหว่า ๒ ตัว ก็จะคาบบนปลายไม้คอนช้างละตัวแล้วก็พาบินไปในที่ต่างๆตามที่พญากาเหว่าประสงค์   และในขณะที่บินไปนั้นก็จะมีนางนกกาเหว่า ๕๐๐ ตัว บินป้องกันภัยในทิศเบื้องบน   มีนางนกกาเหว่า ๕๐๐ ตัว บินป้องกันภัยในทิศเบื้องล่าง   มีนางนกกาเหว่า ๕๐๐ ตัว บินป้องกันภัยในทิศเบื้องหน้า   มีนางนกกาเหว่า ๕๐๐ ตัว บินป้องกันภัยในทิศเบื้องหลัง   มีนางนกกาเหว่า ๕๐๐ ตัว บินป้องกันภัยในทิศเบื้งขวา   และมีนางนกกาเหว่าอีก ๕๐๐ ตัว บินป้องกันภัยภัยในทิศเบื้องซ้าย
    -นางนกกาเหว่า ๕๐๐ ตัว  ที่บินไปในทิศเบื้องบนมีหน้าที่ปิดป้องกำบังแสงพระอาทิตย์ที่จะส่องแสงมาถูกต้องกายของพญานกกาเหว่าลายไม่ให้ร้อนแรงเกินไป
    -นางนกกาเหว่า ๕๐๐ ตัว   ที่บินไปในทิศเบื้องล่าง มีหน้าที่จะป้องกันกอไม้กิ่งไม้เครือไม้ที่จะมาถูกต้องตัวพญากาเหว่าลาย และยังมีหน้าที่รับรองพญานกกาเหว่าลายในเวลาที่ถลำพลาดตกลงไปจากอากาศ
    -นางนกกาเหว่า ๕๐๐ ตัว   ที่บินไปในทิศเบื้องหน้า มีหน้าที่ป้องกันเสียซึ่งไม้คอน ก้อนหิน และท่อนกระเบื้องที่จะกระเด็นมาถูกตัวพญานกกาเหว่าลาย

    -นางนกกาเหว่า  ๕๐๐  ตัว   ที่บินไปในทิศเบื้องหลัง มีหน้าที่ในการร่ำร้องและการเจรจาด้วยเสีอันยงจะไพเราะ

    -นางนกกาเหว่าทั้งหลาย ที่บินไปในทิศเบื้องขวา  ๕๐๐  ตัว และทิศเบื้องซ้าย  ๕๐๐  ตัว  มีหน้าที่ป้องกันซึ่งเย็นและร้อน  ลม  น้ำค้าง  และละอองธุลีอันจะมาถูกต้องกายของพญานกกาเหว่าลาย

    -นางนกกาเหว่าอีก  ๕๐๐  ตัว  ที่บินไปในทิศน้อยทิศใหญ่   มีหน้าที่หาผลหมากรากไม้อันโอชารสมาถวายแก่พญานกกาเหว่าลาย

    พระพุทธองค์ตรัสว่า "ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  ในอดีตกาลล่วงมานานแล้ว เมื่อตถาคตเสวยพระชาติเป็นนกกาเหว่าลาย  พญานกกาเหว่าลายตัวนั้นมีสหายอยู่ ๒ ตัว  ตัวหนึ่งชื่อว่า "ปุสสะโกกิละ"  อีกตัวหนึ่งเป็นนกกาเหว่าขาวมีชื่อว่า ปุณณะมุขะ"  ติดต่อไปมาหาสู่กันเนืองๆ

    ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  ตถาคตเสวยพระชาติเป็นพญานกกาเหว่าลาย โดยมีนกกาเหว่าขาวตัวหนึ่งชึ่อว่า "ปุสสะโกกิล"  และนกกาเหว่าอีกตัวหนึ่งชื่อว่า "ปุณณะมุขะ" เป็นสหายไปมาหาสู่กันเป็นประจำ  เวลาจะไปไหนก็มีนางนกกาเหว่า ๒ ตัว คาบไม้คอนพาไปในสถานที่ต่างๆตามที่ปราถนา  โดยมีนางนกกาเหว่าทั้งหลายแวดล้อมเป็นบริวาร ข้างละ ๕๐ ตัว

    -ข้างบน  ๕๐  ตัว

       -มีหน้าที่บินปิดป้องแสงพระอาทิตย์ไม่ให้ส่องมาต้องกายของพญากาเหว่าลายมากเกินไป

    -ข้างล่าง  ๕๐  ตัว

       -มีหน้าที่บินป้องกันกอไม้กิ่งไม้และเครือไม้ไม่ให้มาถูกกายของพญากาเหว่าลายและมีหน้าที่รับรองรองพญากาเหว่าในเวลาตกลงจากคอนไม้

    -ข้างหน้า  ๕๐  ตัว

       -มีหน้าที่ป้องกันก้อนก้อนหินก้อนดินธนูหน้าไม้และอาวุธทุกชนิดที่จะมาถูกต้องกายพญากาเหว่าลาย

    -ข้างหลัง  ๕๐  ตัว

       -มีหน้าที่พูดจาและร่ำร้องชับรำด้วยเสียงอันไพเราะ

    -ข้างขวา  ๕๐  ตัว

       -มีหน้าที่บินป้องกันเย็นและร้อนที่จะมากระทบกายพญากาเหว่าลายมากเกินไป

    -ข้างข้าย  ๕๐  ตัว

       -มีหน้าที่บินป้องกันลมฝนน้ำค้างและละอองธุลีที่จะมาถูกกายพญากาเหว่าลายมาเกินไป

    -อีก  ๕๐  ตัว มีหน้าที่หาผลหมากรากไม้และน้ำดื่มมาถวายพญานกกาเหว่าลายพระบรมโพธิสัตว์   รวมเป็น  ๓๕๐  ตัว

    เมื่อจบพระธรรมเทศนาเรื่องของพญานกกาเหว่าลาย ในกุณาละชาดก พระภิกษุ ๕๐๐ รูปก็บรรเทาเสียได้ซึ่งควากระสันอยากสึก และก็ตั้งใจบำเพ็ญสมณะธรรมก็ได้บรรลุเป็นพระอรหันต์ทั้ง  ๕๐๐  รูป

                           เรื่องของราชสีห์

     

                                          นี่ตือรูปภาพราชสีห์

    ๐สัตว์สี่เท้าในป่าหิมวันต์มีมากกว่าแสนชนิด  ราชสีห์ก็เป็นสำคัญมากในป่าหิมวันต์   บางคนมีความเข้าใจว่าสิงห์โตเป็นราชสีห์  แต่ตามความเป็นจริงแล้วสิงห์โตไม่ใข่ราชสีห์  สิงห์โตเป็นที่อาศัยอยู่ในชมพูทวีป  สิงห์โตมีมากที่สุดในแถบประเทศแอฟริกา  ส่วนราชสีห์มีมากในทางริมฝั่งแม่น้ำที่ไหลออกจากทางช่องปากราชสีห์ของสระอโนดาดนั้นจะมีราชสีห์อาศัยอยู่ที่นั่นเป็นจำนวนมาก  ให้ดูสิงห์โตเปรียบเทียบกับราชสีห์ด้วยภาพข้างล่างนี้

     

                   นี่คือรูปภาพสิงห์โต

    ๐ราชสีห์ในป่าหิมพานต์มี  ๔  จำพวก  คือ:-

      ๑.ติณะสิหะราชสีห์

          -ติณะสิงหะราชสีห์  มีรูปร่างสัณฐานคล้ายกับนางโคตัวที่มีสีหม่นคล้ายกับสีของนกพิราบ  ติณะสิงหะราชสีห์กินหญ้าเป็นอาหาร ไม่กินเนื้อสัตว์

     ๒.กาฬะสิหะราชสีห์

          -กาฬะสิงหะราขสีห์  มีรูปร่างสัณฐานคล้ายนางโคตัวที่มีสีกายดำสนิท  กาฬะสิงหะราขสีห์กินหญ้าเป็นอาหาร  ไม่กินเนื้อเป็นอาหาร

    ๓.ปัณฑุสีหะราขสีห์  

         -ปัณฑุสีหะราชสีหฺ  มีรูปร่างสัณฐานดล้ายกับนางโคตัวที่มีสีกายเหลืองเหมือนสีของใบไม้  ปัณฑุสีหราชสีห์ กินเนื้อสัตว์เป็นอาหาร  ไม่กินหญ้าเป็นอาหาร

   ๔.ไกสรสีหะราชสีห์

         -ไกสรสีหะราชสีห์  มีรูปร่างสัณฐานดล้ายกับนางโคตัวที่มีสีกายขาว  มีปากแดงเหมือนน้ำครั่งสด ที่สุดแห่งเท้าทั้ง ๔ ก็มีสีแดงประดุจน้ำครั่งสดเหมือนกัน  และตั้งแต่ศีรษะลงไปถึงหางจะมีลายยาวๆสามลาย ลายทั้งสามเหล่านี้มีลวดลายอันวิจิตรพิสดารอยู่  มีสีแดงประดุจดังน้ำครั่งสดเหมือนกันพาดผ่านไปตามสันหลังตลอดทั้งกายแล้วเป็นลายทบตลบเข้าไปข้างพื้นท้อง  วงวนเป็นก้นหอยเป็นทักษิณาวัฏเวียนขวาในระหว่างขาหน้าและขาหลัง  ในลำคอแห่งไกสรสีหะราชสีห์นั้นประดับด้วยสร้อยคออันงามเปรียบประดุจดังผ้ากัมพลอันมีราคาแสนตำลึงทอง  ดูประหนึ่งว่าผ้ากัมพลหุ้มตัวเอาไว้  อวัยวะส่วนอื่นของไกสรสีหราชขาวบริสุทธิ์ประดุจดังสังข์ที่บุคคลขัดทำให้เป็นจุณแล้วปั้นไว้เป็นก้อน

    ไกสรสีหราชนั้นบางตัวก็อาศัยอยู่ในถ้ำเงิน  บางตัวก็อาศัยอยู่ในถ้ำทองคำ  บางตัวก๊อาศัยอยู่ในถ้ำแก้วมณี  บางตัวก็อาศัยอยู่ในถ้ำแก้วผลึก  และบางตัวก็อาศัยอยู่ถ้ำมโนศิลา  ในเวลาที่พญาไกสรสีหราชจะออกไปภายนอกถ้ำ ก็จะไปยืนดัดกายที่หน้าปากถ้ำ  โดยการตั้งเท้าหลังทั้งสองให้เสมอกันแล้วจึงเหยียดเท้าหน้าทั้งสองข้างออกไปข้างหน้า  ราชสีห์ตัวไหนอยู่ในถ้ำเงินก็จะออกไปยืนบนแผ่นเงิน  ตัวไหนอยู่ในถ้ำทองคำก็จะออกไปยืนบนแผ่นทองคำ  ตัวไหนอยู่ในถ้ำแก้วก็จะออกไปยืนบนแผ่นแก้ว  ตัวไหนอยู่ในถ้ำแก้วผลึกก็จะออกไปยืนบนแผ่นแก้วผลึก  ตัวไหนอยู่ในถ้ำมโนศิลาก็จะออกไปยืนบนแผ่นมโนศิลา  แล้วเดินไปมาในสถานที่ตนยืนเหยียบนั้นด้วยกำลังอันว่องไวรวดเร็วสิ้นวาระสามรอบแล้วก็ส่งเสียงบันลือสุรสีหนาทดังสนั่นกึกก้องทั่วบริเวณเป็นระยะทาง ๓ โยชน์ ตลอดทั้งสี่ทิศคือดังสนั่นไปข้างหน้า ๓ โยชน์   ไปข้างหลัง ๓ โยชน์  ไปข้างขวา ๓ โยชน์

ไปข้างซ้าย ๓ โยชน์  กำหนดโดยกลมรอบ ๑๘ โยชน์

    ฝูงสัตว์ทั้งหลายทั้ง ๔ เท้า และ ๒ เท้า  ที่อยู่ในรัศมี ๓ โยชน์ทั้ง ๔ ทิศ  และโดยกลมรอบ  ๑๘  โยชน์นั้นเมื่อได้ฟังเสียงของพญาไกสรสีหราชแล้วก็จะสะดุ้งตกใจกลัวประหม่ามิอาจจะยืนอยู่กับที่ได้รีบพากันวิ่งหนีอย่างลนลานเพื่อเอาชีวิตรอด  เมื่อเสียงของพญาไกสรสีหราชดังกัมปนาทขึ้นสัตว์ทั้งหลายต่างพากันสะดุ้งตกใจคิดว่าพญาไกรสรสีหราชจะมาจับกินเป็นอาหารต่างก็ตัวสั่นขวัญหายวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต  สัตว์ที่อยู่ในปล่องในโพรงเช่น งูพังพอน  เหี้ยและตะกวด ต่างก็แล่นเข้าปล่องและโพงของตนเอง  สัตว์ที่อยู่ในน้ำเช่น ปลาและเต่าก็กระโจนลงไปในน้ำเพื่อซ่อนตัว ไม่อาจจะล่องลอยอยู่เหนือผิวน้ำได้  สัตว์ที่อยู่ในพุ่งป่าและพุ่มไม้เช่น ช้างม้า  โคกระบือ  เนื้อและกวาง ก็จะรีบแล่นเข้าป่าหาที่หลบซ่อน  ส่วนฝูงนกก็จะตื่นตระหนกบินหนีอย่างจ้าละหวั่น  แม้กระทั้งช้างม้าวัวควายที่เขาผูกเอาไว้ในบ้านก็จะดึงดันเชือกหนังให้ขาดแล้วก็ปลาสหนีด้วยความหวาดกลัวยิ่งนัก

    -มีคำถามสอดเข้ามาว่า "สัตว์ที่ไม่กลัวเสียงของราชสีห์มีอยู่หรือไม่"

    -ตอบว่า "มีซิ, สัตว์ที่ไม่กลัวเสียงราชสีห์มีอยู่  ๖  ประเภท  คือ:-

       ๑.ราชสีห์ด้วยกัน

       ๒.ช้างอาชาไนย

       ๓.ม้าอาชาไนย

       ๔.โคอุสุภราช

       ๕.บุรุษอาชาไนย

       ๖.พระขีณาสพ

     พระพุทธเจ้าเสวยพระชาติเป็นพญาไกสรสีหราช

    ๐ในสมัยหนึ่งพระพุทธเจ้าของเราเสวยพระชาติเป็นพญาไกสรสีหราช  อยู่ในป่าหิม พานต์ทรงเป็นที่พึ่งของสัตว์ทั้งหลาย  วันหนึ่งมีกระต่ายตัวหนึ่งนอนหลับอยู่ที่กอตาลภายใต้ต้นมะตูม  มีมะตูมผลหนึ่งได้หล่นลงมาถูกใบตาลแห้งที่อยู่ใกล้กับกระต่าย  กระต่ายตื่นตกใจด้วยความสำค้ญผิดคิดว่าแผนดินถล่มก็ผุดลุกขึ้นอย่างตกใจแล้วก็แล่นหนีไปด้วยความหวาดกลัวโดยไม่เหลียวหลัง

    ฝ่ายฝูงเนื้อและฝูงสุกร ครั้นเห็นกระต่ายวิ่งหนีมาอย่างร้อนรนก็ถามกระต่ายว่า "ดูก่อนสหาย  ท่านวิ่งหนีอะไรมาถึงตื่นตกใจขนาดนี้"

    กระต่ายตอบว่า "พวกท่านทั้งปวงไม่รู้หรือว่าตอนนี้แผ่นดินกำลังถล่ม"

    เมื่อพวกฝูงเนื้อและสุกรทั้งหลายได้ยินกระต่ายพูดว่าแผนดินถล่ม ยังไม่ได้คิดพิจารณาว่ามันจริงหรือไม่ก็ตื่นตกใจไปด้วย  ต่างก็เรียกลูกเรียกเมียเรียกผัวแล่นหนีไปอย่างหวาดกลัว พวกสัตว์ทั้งหลายต่างก็จับกลุ่มเป็นพวกๆวิ่งหนีตายตามกระต่ายไปสู่มหาสมุทร  พวกฝูงโคและกระบือทั้งหลายเมื่อเห็นฝูงเนื้อและฝูงสุกรวิ่งหนีตายมาเป็นหมู่ๆเช่นนั้นก็เกิดความเข้าใจผิดคิดว่าจะต้องมีภัยอันตรายอันใหญ่หลวงเป็นแน่แท้จึงได้ควบตะบึ่งแลนหนีไปตามด้วย  พอแล่นหนีมาถึงฝูงม้าพวกม้าทั้งหลายก็ไม่ถามดูให้รู้ว่าแล่นหนีด้วยความหวาดกลัวนี้ด้วยเหตุอันใด เมื่อเห็นเขาแล่นหนีตายด้วยความหวาดกลัวก็รีบแล่นหนีไปด้วย  พอแล่นหนีมาถึงฝูงช้างพวกช้างทั้งหลายก็ไม่ถามหน้าถามหลังเห็นฝูงม้าวิ่งก็วิ่งหนีตามไปด้วย  

    ฝูงสัตว์ทั้งหลายไม่ถามไถ่ให้รู้เรื่องว่าแล่นหนีตายเพราะเหตุอันใด  เมื่อได้เพื่อนสัตว์ทั้งหลายวิ่งหนีตายก็วิ่งหนีตามกันโดยไม่ถามถึงสาเหตุแห่งการวิ่งหนีนั้นเลย  ในกาลครั้งนั้นพระพุทธเจ้าของเราเสวยพระชาติเป็นพญาไกสรสีหราช  ครั้นทอดพระเนตรเห็นพวกสัตว์ทั้งหลายพากันวิ่งหนีตายอย่างตระหนกตกตื่นมาจึงถามว่า "เหตุเภทภัยเป็นประการใดพวกท่านทั้งหลายจึงวิ่งหนีตายกันเช่นนี้"

    ฝูงสัตว์ทั้งหลายก็พูดว่า "ข้าพเจ้าทั้งหลายก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดเหตุเภทภัยประการใด ข้าพเจ้าเห็นเขาวิ่งหนีตายมาข้าพเจ้าก็วิ่งไปด้วย"

    พญาไกสรราชสีห์โพธิสัตว์จึงกล่าวว่า "เป็นเช่นนี้ดอกหรือ"

    ฝูงสัตว์ทั้งหลายจึงตอบว่า "เป็นเช่นนั้นแหละนาย"

    พญาไกสรสีหราชจึงถามฝูงสัตว์ทั้งหลายมีฝูงช้าง  ฝูงม้า  ฝูงโคและฝูงกระบือก็ตอบเหมือนกันว่า "พวกข้าพเจ้าทั้งหลายไม่ทันถามไถ่ให้รู้แน่ว่าวิ่งหนีตายด้วยเหตุอันใด  เห็นเขาวิ่งก็วิ่งไปด้วย  เจ้านาย"

    พญาไกสรสีหราชจึงถามฝูงเนื้อและฝูงสุกรว่า "พวกท่านวิ่งหนีตายด้วยเหตุอันใดหรือ?"

    ฝูงเนื้อและฝูงสุกรก็ตอบว่า "พวกข้าพเจ้าทั้งหลาย เห็นกระต่ายวิ่งหนีตายมา  จึงถามเขาว่าวิ่งหนีตายด้วยเหตุอันใด?  กระต่ายก็ตอบว่าแผ่นดินกำลังถล่มพวกท่านไม่รู้ดอกหรือ? เมื่อพวกข้าพเจ้าทั้งหลายได้ยินกระต่ายประกาศดังนั้นก็หลงเชื่อว่ามันเป็นเรื่องจริงจึงได้วิ่งหนีตายตามกระต่ายไปด้วย  เหตุเป็นเช่นนี้แหละนาย"

    พญาไกสรสีหราชจึงถามกระต่ายว่า "ดูก่อนกระต่ายข้อที่ท่านว่าแผนดินถล่มนั้น ท่านเห็นกับตาตนเองหรือไม่"

    กระต่ายตอบว่า "ข้าพเจ้าไม่เห็นกับตาตนเองหรอก  ข้าพเจ้าได้ยินแต่เสียงถล่มเท่านั้น  นาย"

    พญาไกสรสีหราชจึงกล่าวว่า "ท่านได้ยินตรงไหน  พาพวกเราไปดูซิ"

    กระต่ายตอบว่า "ข้าพเจ้าพาพวกท่านทั้งหลายไปดูไม่ได้  เพราะข้าพเจ้ากลัวเสียงนั้นอย่างสุดใจแล้ว  ข้าพเจ้าไปที่ตรงนั้นไม่ได้  พากันหนีด้วยกันไปเถิด อย่าไปเลย"

    พญาไกสรสีหราชจึงพูดกับกระต่ายว่า "ถ้าเราไปด้วยท่านอย่ากลัวเลย ถ้าเกิดเหตุเช่นนั้นจริง  ข้าพเจ้าจะพาท่านหนีไปรวดเร็วประดุจดังลมพัด แผ่นดินถล่มไม่ทันความเร็วของข้าพเจ้าดอก"

    เมื่อกระต่ายได้ยินพาพญาไกสรสีหราชรับรองความปลอดภัยเป็นมั่นเหมาะเช่นนั้นก็เกิดความเชื่อถือในความปลอดภัยจึงได้พาพญาสีหราชและฝูงสัตว์ทั้งหลายไปดูตรงที่เกิดเสียงแผ่นดินถล่มนั่น 

    ครั้นกระต่ายพาไกสรสีหราชและฝูงสัตว์ทั้งหลายไปถึงต้นมะตูมและก็ได้ชี้บอกว่า "ช้าพเจ้านอนอยู่ใต้ต้นมะตูมนั้นและได้ยินเสียงแผ่นดินถล่มอยู่ตรงนั้น เชิญท่านเข้าไปดูแต่เพียงผู้เดียวเถิด"

     พญาไกสรสีหราชจึงเดินเข้าไปดูใต้ต้นมะตูมนั้นก็ได้เห็นลูกมะตูมลูกหนึ่งที่มีขั้วใหม่ๆอยู่ใกล้กับสถานที่ๆกระต่ายนอนนั้นจึงได้แหงนหน้าขึ้นไปดูข้างบนต้นมะตูม  ก็เข้าใจได้ทันทีว่า เสียงแผ่นดินถล่มที่กระต่ายได้ยินนั้นก็เกิดจากเสียงชองมะตูมหล่นนี่เอง เจ้ากระต่ายมันตื่นเสียงของลูกมะตูมหล่นนี่เอง

    พญาไกสรสีหราชจึงได้ชี้แจงแสดงให้พวกสัตว์ทั้งหลายรู้ว่าเสียงที่กระต่ายได้ยินนั้นไม่ใช่เสียงแผ่นถล่มนั้น มันเป็นเสียงที่มะตูมหล่นลงถูกใบตาลแห้งเท่านั้น เพราะความโง่เขลาไม่พิจารณาดูสาเหตุอย่างแท้จริงว่ามันเกิดมาจากอะไร จึงพากันหลงเข้าใจผิดคิดว่าเสียงนั้นเป็นเสียงแผ่นดินถล่มพลอยทำให้ผู้อื่นหลงเข้าใจผิดคิดโง่ไปตามด้วย

    ข้อนี้เป็นเรื่องเตือนใจให้เรารู้ว่า "พระพุทธเจ้าของเราแม้พระองค์จะทรงเกิดเสวยพระชาติเป็นอะไร  พระองค์ก็ทรงสอนให้สัตว์ทั้งหลายรู้สาเหตุแห่งความเป็นจริงเสมอ"

                 เรื่องของราชสีห์จบ

                 เรื่องของนกการเวก

     

    ๐นกการเวกทั้งหลายอาศัยอยู่ที่ภูเขากรวิก ซึ่งอยู่ห่างจากเทือกเขาอิสินธรออกไป ๒๑๐๐๐ โยชน์ มีความสูงเป็นครึ่งหนึ่งของภูเขาอิสินธรคือสูง ๑๐๕๐๐ โยชน์ เป็นที่อยู่ของนกการเวก นกที่เชื่อกันว่ามีเสียงไพเราะมาก หรือ เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "ปักษาวายุภักษ์ แปลว่า "นกกินลม"  เป็นนกในเทพปกรณัมของตะวันออก
   ปรากฏในป่าหิมพานต์ เรียกกันอีกชื่อหนึ่งในวรรณคดีเรื่อง ไตรภูมิพระร่วงว่า นกกรวิค อธิบายว่า บินได้สูงเหนือเมฆ มีเสียงไพเราะยิ่งนัก สัตว์ทุกชนิดเมื่อได้ยินแล้วจะต้องหยุดฟัง นอกจากนี้ยังปรากฏมีมาในพระบาลีว่าเสียงของนกการเวก หรือ นกปักษาวายุภักษ์ เป็นนกในเทพปกรณัมของตะวันออก ปรากฏในป่าหิมพานต์ เรียกกันอีกชื่อหนึ่งในวรรณคดีเรื่อง ไตรภูมิพระร่วงว่า นกกรวิค อธิบายว่า บินได้สูงเหนือเมฆ มีเสียงไพเราะยิ่งนัก สัตว์ทุกชนิดเมื่อได้ยินแล้วจะต้องหยุดฟัง นอกจากนี้ยังปรากฏมีมาในพระบาลีว่าเสียงของพระพุทธเจ้านั้นมีความไพเราะเหมือนเสียงพรหม แจ่มใสชัดเจน

    เสียงของพระพรหมประกอบด้วยความไพเราะ ๘ ประการ คือ:-

      ๑. แจ่มใส
      ๒. ชัดเจน

      ๓. นุ่มนวล

      ๔. ชวนฟัง

      ๕. กลมกล่อม

      ๖. ไม่พร่า

      ๗. ลึกซึ้ง
      ๘. กังวาน 

    นกการเวกทั้งหลายถ้าปราถนาจะกินรสมะม่วงในป่าหิมพานต์ซึ่งมีรสชาติหอมหวานอันเอมโอชก็จะบินมาที่กุณาละสระซึ่งมีผลมะม่วงมากมายยิ่งนัก มะม่วงในป่าหิมพานต์นี้มีรสชาติอันอร่อยกว่ามะม่วงในชมพูทวีป ถ้านกการเวกได้กินมะม่วงในป่าหิมพานต์แล้วจะทำให้เสียงของมันไพเราะเสนาะโสตเป็นยิ่งนัก  เมื่อมันได้จิกกินเนื้อมะม่วงเสร็จแล้วมันก็จะบินขึ้นไปบนยอดต้นไม้เริ่มบันลือเสียงอันไพเราะออกมาทำให้สัตว์ทั้งหลายที่ได้ฟังเสียงของมันเกิดเคลิบเคลิ้มมัวเมา  พิศวงงงงวย  ละเลิงหลงลืมตน  ที่กำลังแสวหาหาอาหาร  และที่กำลังกินอาหารอยู่  ก็จะหยุดการแสวงหาและกินอาหารนั้นเสียเงี่ยหูฟังโดยมิได้ไหวติงกายเลย  เสือโคร่งและเสือเหลืองที่กำลังวิ่งไล่ติดตามเนื้ออยู่ก็จะสิ้นสติลืมตนที่สลวนที่จะเงี่ยหูฟังเสียงของนกการเวก  แม้กระทั่งเท้าที่ยกขึ้นวิ่งก็มิอาจจะวางลงเหนือแผ่นดินได้ยืนแข็งทื่อไม่ไหงติงอยู่เช่นนั้น  เนื้อตัวน้อยๆที่กำลังวิ่งหนีเสือเพราะความกลัวตาย  พอได้ยินเสียงนกการเวกร้องขึ้นเท่านั้นมันก็จะลืมสติในความกลัวตายหยุดนิ่งฟังเสียงนกการเวกร้องอย่างเพลิดเพลินเจริญใจยิ่งนัก

    นกทั้งหลายที่บินไปในอากาศเมื่อได้ยินเสียงนกการเวกร้องขึ้น  มันก็จะราปีกหยุดบินนิ่งฟังเสียงนกการเวกร้องอย่างเพลิดเพลินเจริญใจ  แม้กระทั่งปลาที่อยู่ในน้ำเมื่อได้ยินเสียงนกการเวกร้องมันก็จะมัวเมาลืมตนสลวนที่เงี่ยหูฟังเสียงอันไพเราะของนกการเวกร้อง  พวกมันจะลอยตัวแข็งทื่ออยู่เหนือน้ำอย่างไม่ไหวติง  นกการเวกทั้งหลายมีเสียงร้องอันไพเราะจับจิตจับใจของคนและสรรพสัตว์ทั้งหลายด้วยประการฉะนี้

                เรื่องของนกการเวกจบ

              เรื่องของพญานกยูงทอง

   

    ๐ในป่าหิมพานต์มีภูเขาลูกหนึ่งชื่อว่า "ทัณฑะกะหิรัญญะบรรพต" ที่นับเข้าในยอดเขาหิมพานต์ภูเขาลูกนี้มีข้างชันมากและ ในภูเขาลูกนี้มีถ้ำอยู่ถ้ำหนึ่งที่ปากถ้ำมีต้นไทรใหญ่อยู่ต้นหนึ่งมีใบอันร่มรื่นยิ่งนัก  และยังมีภูเขาแวดล้อมออกไปอีกเป็น ๗ ชั้น  พระพุทธเจ้าของเราในตอนที่พระองค์ได้เสวยพระชาติเป็นพญานกยูงทองนั้น พระองค์ก็ทรงได้พักอาศัยอยู่ในเทือกเขาเงินทัณฑะกะหิรัญญะบรรพตลูกนี้

    พญานกยูงทองบรมโพธิสัตว์มีความปราถนาที่จะรักษาชีวิตให้ปราศจากภัย  จึงได้หนีออกจากพวกนกยูงทองทั้งหลายไปอยู่ที่ภูเขาเงิน "ทัณฑะกะหิรัญญะบรรพต"แต่เพียงตัวเดียว  เมื่อถึงเวลาเช้าที่จะออกไปแสวงหาอาหารก็จะประนมปีกนมัสการพระสุริยเทพบุตรแล้วกล่าวซึ่งพรหมมันตะคาถาว่า "

      ๐อุเทตะยัญจักขุมา             เอกะราชา

    หะริสสะวัณโณ                     ปะฐะวิปปะภาโส

    ตัง  ตัง  นะมัสสามิ                 หะริสสะวัณณัง  ปะฐะวิปปะภาสัง

    ตะยัชชะ  คุตตา                    วิหะเรมุ  ทิวะสัง ฯ    

   ครั้นถึงเวลาพระอาทิตย์อัสดงก็จะกลับสู่ยอดเขาทัณฑะฏะหิรัญบรรพตอันเป็นที่อยู่อาศัย  เมื่อกลับมาถึงแล้วก่อนที่พระอาทิตย์จะหายไปจากขอบฟ้าก็ประนมปีกนมัสการพระอาทิตย์กล่าวพรหมมันตะคาถาว่า

      ๐ อเปตยัญจักขุมา                เอกราชา

    หะริสสะวัณโณ                       ปะฐะวิปปะภาโส

    ตัง  ตัง  นะมัสสามิ                  หะริสสะวัณณัง  ปะฐะวิปปะภาสัง

    ตะยัชชะ  คุตตา                      วิหะเรมุ  รัตติง ฯ

    ในสมัยนั้นยังมีพรานป่าคนหนึ่งอยู่ในบ้านชื่อว่า "เนสาทคาม" ใกล้กรุงพาราณสี  พรานป่าผู้นี้ได้เที่ยวไปในป่าหิมพานต์  วันหนึ่งเขาเที่ยวไปไกลจนถึงภูเขาทัณฑะกะหิรัญญะบรรพตก็ได้พบเห็นพญานกยูงทองจับอยู่ที่ภูเขาลูกนี้ เมื่อเขาได้พบเห็นพญานกยูงทองแล้วเขารู้สึกพิศวงยิ่งนัก 

   ครั้นเขากลับมาถึงบ้านก็ได้บอกเรื่องนี้แก่ลูกชายว่า "วันนี้พ่อได้พบเห็นพญานกยูงทองจับอยู่ที่ยอดภูเขาทัณฑะกะหิรัญญะบรรพต  ภูเขาลูกนี้อยู่ลี้ลับมากทางที่จะขึ้นไปสู่ยอดภูเขาลูกนี้ชันมากยากที่จะปีนขึ้นไปได้  และมีภูเขอื่นแวดล้อมกั้นเอาไว้ถึง  ๗  ชั้น"

    พอเล่าเรื่องราวของนกยูงทองให้ลูกชายฟังแล้วต่อมาไม่นานเขาก็สิ้นใจตาย   อยู่มาวัน

หนึ่งพระนางเขมาราชเทวี  ผู้เป็นพระมเหสีของพระเจ้ากรุงพาราณสีทรงพระสุบินนิมืตร

ว่า "พญานกยูงทองมาแสดงธรรมเทศนาให้พระนางฟังซึ่งมีความไพเราะจับจิตจับใจยิ่งนัก  ครั้นพระนางตื่นพระบรรทมก็ทรงปริวิตกที่จะไม่ได้ฟังธรรมเทศนาของพญานกยูงทองอีก  พระนางจึงเอาเรื่องความฝันนี้ไปกราบทูลให้พระราชาทรงทราบ   เมื่อพระราชาทรงทราบเรื่องราวนี้แล้วจึงตรัสสั่งให้ประชุมเสนา อำมาตย์และข้าราชการทั้งปวงแล้วทรงตรัสถามในที่ประชุมว่า "นกยูงทองมีอยู่จริงหรือไม่" 

    ข้าราชการทั้งปวงก็กราบทูลว่า "นกยูงทองจะมีหรือไม่มี จะต้องถามพวกพรานป่า  พระเจ้าข้า"

    พระราชาจึงตรัสสั่งให้นายพรานป่าทุกคนในกรุงพาราณสีเข้ามาเฝ้าแล้วจึงตรัสถามพรานป่าว่า "พวกท่านทั้งหลายท่องเที่ยวไปในป่าใครได้เห็น พญานกยูงทองบ้าง"

    พวกพรานป่าทุกคนก็กราบทูลว่า "ยังไม่เคยเห็น  พระเจ้าข้า  แต่ลูกชายของนายพรานป่าที่บ้านเนสาทคามกราบทูลว่า "บิดาของข้าพระองค์ได้เคยเล่าให้ข้าพระองค์ทราบว่าท่านได้เห็นพญานกยูงทองจับอยู่ที่ยอดเขาทัณฑะกะหิรัญบรรพต ที่เป็นยอดภูเขาเงิน  หม่อมฉันได้ฟังบิดาเล่าให้ฟังดังนี้มิได้ไปพบเห็นด้วยตนเอง  พระเจ้าข้า"

    พระราชาจึงตรัสสั่งว่า "ขอให้ท่านไปสืบเสาะหานกยูงทองตามที่บิดาของท่านเล่าให้ฟัง

ขอให้ท่านจับนกยูงทองนั้นมาให้ได้  เราจะให้รางวัลอย่างงามตามที่ท่านต้องการทุกประการ"

    นายพรานแห่งเมืองเนสาทก็ได้อาสาไปสืบเสาะหานกยูงทองตามที่บิดาของตนแนะนำไว้  เขาได้เดินข้ามภูเขาไป  ๗   ลูก ก็ไปพบภูเขาเงืนที่มีความสวยงามยิ่งนัก  ภูเขาลูกนี้มีความชันมากพ้นวิสัยที่คนจะปีนป่ายขึ้นไปยังข้างบนได้  เมื่อแลขึ้นไปบนยอดเขาก็ได้พบเห็นนกยูงทองตัวหนึ่งอยู่บนยอดเขาตามคำบิดาพูดเอาไว้จริงๆ  นายพรานเนสาทเมื่อได้เห็นนกยูงทองแล้วเขาพยายามครุ่นคิดหาวิธีที่จะจับเอานกยูงทอง  ไปถวายพระราชาให้ได้  แต่การจะปีนป่ายขึ้นไปจับนั้นทำไม่ได้จริงๆเพราะภูเขาสูงชันมาก  เขาจึงได้สังเกตุว่าพญานกยูงทองไปหากินที่ไหน  เมื่อรู้ที่พญานกยูงทองหากินแล้วเขาจึงทำบ่วงไปดักเอาไว้

ตรงที่พญานกยูงทองไปหากิน  ด้วยอำนาจพระพรหมมนต์อันประเสริฐที่พญานกยูงทองร่ายทุกวันทั้งเช้าและเย็นนั้น  เมื่อพญานกยูงทองเหยียบลงบนบ่วงๆนั้นก็ไม่รูดรัดเท้าของพญานกยูงทอง   นายพรานเนสาทพยายามจับพญานกยูงทองเป็นเวลาถึง ๗ ปี ก็ไม่สามารถที่จะจับพญานกยูงทองได้  นายพรานเฝ้ากระทำเช่นนั้นอยู่ถึง ๗ บี  ก็สิ้นอายุขัยอยู่ตรงนั้นนั่นเอง

    ฝ่ายพระนางเขมาราชเทวีเมื่อไม่ได้นกยูงทองก็ทรงเศร้าโศกเสียใจและทรงตรอมใจตายไปในที่สุด  พระราชาแห่งกรุงพาราณสีเมื่อเห็นพระมเหสีตรอมใจตายไปก็ทรงพิโรธยิ่งนัก  ทรงคิดว่าพระมเหสีของเราตรอมใจตายเพราะปราถนายากได้นกยูงทอง  นกยูงทองตัวนี้เป็นคู่กรรมคู่เวรของเรา จำเราจะต้องให้จับนกยูงทองตัวนี้ให้ได้  พระราชาจึงได้ทรงเขียนพระอักษรไว้ในแผ่นทองคำว่า "บนยอดเขาเงินชื่ทัณฑะกะหิรัญบรรพตนั้นมีนกยูงทองตัวหนึ่งมีคุณวิเศษยิ่งนัก  ถ้าใครได้กินเนื้อนกยูงทองตัวนี้แล้วผู้นั้นจะไม่แก่ไม่ตายรูปร่างจะเป็นอมตะ  ภูเขาลูกนี้เป็นภูเขาลูกที่ ๔ที่ล้อมรอบสระอโนดาด  แต่ก่อนจะถึงภูเขาลูกนี้จะต้องผ่านภูเขาไป ๗ ชั้น  เมื่อพระองค์ทรงเขียนอักษรเช่นนี้ไว้ในแผ่นทองคำแล้วจึงเอาแผ่นทองคำนี้ใส่ไว้ในหีบทองคำและทรงเก็บเอาไว้อย่างดี  เมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์ไปแล้ว  พระราชาแห่งกรุงพาราณสีองค์ใหม่  เมื่อได้ทรงอ่านพระอักษรในแผ่นทองนั้นแล้วก็สำคัญว่าจริง ทรงคิดว่าถ้าเราได้กินเนื้อของนกยูงทองตัวนี้แล้วเราก็จะไม่แก่ไม่ตาย

   เมื่อได้ทรงอ่านพระอักษรในแผ่นทองนั้นแล้วทรงให้ป่าวร้องเรียกนายพรานทั้งหลายมาประชุมแล้วตรัสว่า "เราได้อ่านอักษรในแผ่นทองที่บุรพกาัตริย์ในอดีตทรงเขียนอักษรเอาไว้ว่า ณ ที่ ยอดเขา ทัณฑะกะหิรัญบรรพต ภูเขาเงิน มีนกยูงทองตัวหนึ่งจับอยู่บนยอดเขานั้น ใครได้กินเนื้อของนกยูงทองตัวนั้นแล้วจะไม่แก่ไม่เฒ่าจะมีอายุยืนยาวเป็นอมตะ นายพรานคนไหนสามารถไปจับนกยูงทองตัวนั้นมาให้เราได้ เราจะให้รางวัลอย่างงามเช่น ทรัพย์สินเงินทอง  บ้านเรือน  ที่ดิน   ช้างม้า   วัวควาย   หญิงสาวชายหนุ่มให้เป็นข้าทาสบริวาร" 

    ครั้นนายพรานทั้งหลายได้เห็นรางวัลมากมายเช่นนั้นก็รับอาสาแต่ก็ไม่มีนายพรานคนไหนจับนกยูงทองมาแม้แต่คนเดียว  พระราชาในกรุงพราณสีล่วงไปแล้วถึง ๖ พระองค์และนายพรานที่พระราชาส่งไปจับพญานกยูงทองตายไปแล้วถึง ๖ คน  ก็ไม่สามารถจับพญานกยูงทองมาได้

    ครั้นมาถึงพระราชาองค์ที่ ๗ พระองค์ก็ทรงอ่านอักษรที่จารึกไว้ในแผ่นทองนั้น  พระองค์ก็มีรับสั่งให้อำมาตย์ไปป่าวร้องเรียกนายพรานป่าทั้งหลายให้มาปรนะชุมที่ท้องพระโรงแล้วพระองค์ก็ตรัสกับพวกนายพรานทั้งหลายว่า "เราได้อ่านอักษรที่จารึกไว้ในแผ่นทองว่า บนยอดเขาทัณฑะกะหิรัญบรรพต ที่ภูเขาเงินในป่าหิมพานต์ มีนกยูงทองตัวหนึ่งจับอยู่บนยอดเขานั้น  ถ้าใครได้กินเนื้อนกยูงทองตัวนั้นคนนั้นแล้วก็จะมีอายุยืนยาวเป็นอมตะ  ถ้าใครสามารถจับนกยูงทองตัวนั้นมาให้เราได้เราจะให้ทรัพย์สินเงินทองเป็นจำนวนมากแก่ผู้นั้นจะขออะไรเราก็จะให้หมด" 

    ในขณะนั้นมีนายพรานเฉโกคนหนึ่งรับอาสาที่จะไปจับนกยูงทองตัวนั้นมาให้ได้  พระราชาก็ทรงส่งเขาไปตามที่ตกลงกันไว้   นายพรานเฉโกพอไปถึงยอดเขาทัณฑะกะหินรัญบรรพตแล้ว เขาก็ไปสำรวจดูที่ทางที่นกยูงทองไปแสวงหาอาอาร  เมื่อไปเจอที่เที่ยวแสวงหาอาหารของนกยูงทองแล้วเขาก็เอาบ่วงไปดักไว้บนทางเดินของนกยูงทอง  ส่วนตัวเขาก็ได้แอบอยู่ในพุ่มไม้ใกล้ๆเพื่อดูว่านกยูงทองจะติดบ่วงหรือไม่

    ส่วนนกยูงทองเมื่อมาถึงที่แสวงหาอาหารแล้วก็ได้เหยียบลงไปที่บ่วงๆนั้นไม่รูดรัดเท้าของนกยูงทองก็รู้เลยทันทีว่านกยูงทองตัวนี้รู้พระมนต์อันวิเศษอันเป็นพระปริตที่สามารถคุัุมครองตัวจากอุบัติภัยและอันตรายได้  นายพรานคิดว่า "การที่จะทำลายมนตราของพญานกยูงทองตัวนี้ได้จะต้องอาศัยมาตุคามคือจะต้องใช้อุบายนารีพิฆาตคือจะต้องหานกยูงทองตัวเมียรุ่นสาวมาล่อนกยูงทองตัวนี้ให้ลุ่มหลงในการจำเริญมนตรา  นกยูงทองตัวนี้ก็จะติดบ่วงอย่างแน่นอน"  ว่าแล้วนายพรานก็ลงจากเนินเขาลงไปยังปัจจันตประเทศเพื่อดักเอานกยูงทองตัวเมียในป่าเขาที่ปัจจันตประเทศหลายวันจึงได้นางนกยูงทองตัวเมียมาตัวหนึ่ง แล้วฝึกสอนให้อยู่ในอำนาจของตน  ถ้าปราถนาจะให้มันฟ้อนก็ตบมือนางนกยูงก็จะฟ้ัอน  ถ้าปราถนาจะให้มันร้องดีดมือเข้ามันก็จะร้อง  เมื่อทำการฝึกสอนนางนกยูงให้รู้ดีแล้ว   นายพรานเนสาทก็นำเอานางนกยูงทองไปยังยอดเขาทัณฑะกะหิรัญบรรพต  ณ ที่ภูเขาเงิน

    เวลาตอนเช้าตรู่เมื่อดักบ่วงเสร็จแล้วก็เอาเชือกผูกขานางนกยูงทองตัวเมียเอาไว้ใกล้ๆบ่วงตรงทางเดินที่จะไปแสวงหาอาหาร  ส่วนตัวเองก็แอบซุ้มอยู่ในพุ่มไม้ใกล้ๆที่นั้นแล้วก็ดีดมือขึ้น  นางนกยูงทองเมื่อได้ยินเสียงดีดมือของนายพรานก็ส่งเสียงร้องอันไพเราะขึ้น  พญานกยูงทองที่อยู่บนจอมเขาเมื่อได้ยินเสียงร้องของนางนกยูงทองแล้วก็เกิดความเร่าร้อนไปทั่วสารพางค์กาย  ด้วยอำนาจของราคะดำกฤษณาอันเป็นกิเลสที่ระงับมานานถึง ๗๐๐ ปี ก็ระเบิดขึ้นทันทีในขณะนั้น

    พญานกยูงทองไม่สามารถจะตั้งสติเจริญมนตราที่ตนเจริญมาทุกวันได้ก็โผลบินลงมาจากยอดเขาอย่างฉับพลันทันที  เมื่อบินลงมาถึงพื้นดินแล้วก็ตรงเข้าไปหานางนกยูงทอง  ทันที  บัดเดี๋ยวก็ติดบ่วงนายพรานที่ดักเอาไว้  เมื่อนายพรานเห็นพญานกยูงทองติดบ่วง แล้วก็รีบวิ่งออกมาจากที่แอบซุ้มในทันที  แล้วตรงเข้าจับพญานกยูงทองได้จึงผูกมัดเอาไว้อย่างแน่นหนา  จากนั้นก็ได้นำพญานกยูงทองมาถวายพระราชาแห่งเมืองพาราณสี

    ส่วนพระเจ้ากรุงพาราณสีครั้นได้ทอดพระเนตรเห็นพญานกยูงทองที่ประกอบด้วยลักษณะอันงดงาม  ก็ทรงมีพระทัยชื่นชมยินดียิ่งนักจึงตรัสพระราชทานอาสนะแก่พญานกยูงทอง  พญานกยูงทองก็ได้จับอยู่บนอาสนะที่พระราชาทรงพระราชทานแล้วแล้วก็พูดจา เป็นภาษามนุษย์แล้วจึงทูลพระราชาว่า " ข้าแต่สมเด็จบรมบพิตรผู้ประเสริฐ  พระองค์ให้นายพรานไปจับหม่อมฉันมาเพื่อประสงค์อันใดหรือ?  พระเจ้าข้า"

    พระราชาตรัสว่า "ดูก่อนพญานกยูงทอง เราได้ตำราข้างที่ๆพระราชาแต่อดีตทรงเขียนตัวอักษรเอาไว้ในแผ่นทองคำว่าถ้าผู้ใดได้กินเนื้อของท่าน ผู้นั้นก็จะมีอายุยืนยาวไม่รู้จักแก่ ไม่รู้จักตาย"

    พระญานกยูงทองเมื่อได้ยินพระราชาตรัสดังนั้นก็หัวเราะขึ้นด้วยเสียงอันดังแล้วกราบทูลว่า "อักษรที่พระองค์ได้ทรงอ่านนั้นเป็นอักษรที่เขียนขึ้นเพราะความเคียดแค้นในตัวของหม่อมฉัน  พระเจ้าข้า"

     

 

   

 

 

 

 

 

 

 

 

   https://www.youtube.com/watch?v=9pogUworuLc&t=4s

   https://www.youtube.com/watch?v=3sV8FNXZN54

   https://www.youtube.com/watch?v=hnZYNAH1AXw

  

  

       

เป็นเนื้อหาของบทความหรือสินค้าโดยละเอียด

กรุณาใส่ข้อความ …

Visitors: 54,803